...

Hiçbir şey yapmıyor olmama şaşırmayın sakın, insan olabilme yükünü bıraktım, nefes alıp vermenin dahi güç olduğu bir dönemde ayakta kalmayı göze alabiliyorsam; daha ne isteyebilirim ki? Gülmenin acı, görmenin zor, nefeslerin zahmetli olduğu ortada. Yalnız kaldığımda ki bu tüm zamanım (kesirle ifade edilemez asla) insansız bir şehir hayal ediyorum; hayallerim adına elimden gelen tek şey bu. Şehir; savaşlardan, yıkıntılardan, hastalıklardan ve tekdüze hareketten kurtulmuşçasına özgür benim ütopyalarımda. Kargaşanın olmadığı bir yerde beni sürüklediğini sandığım gölgeler, ışığın doğrusallığını köreltmem için, iyi bir neden olsa gerek. Işığını yutan bir aynada bir maymun olarak gördüm kendimi; yansıma gücü insansı bir maymun yapmıştı. Elleriyle ağacı kavrayan bir maymun gibi, aynayı kavrayıp kendimle köprü kuruyordum. Kanca tırnaklarım, karşımdaki camı parçalamak için canla başla çalışsaydı, meraklı bir maymunun amacına ulaşmadan kaçışına sahne olabilirdi. Kendi kalp atışını dinleyememek gibi bir şey bu. Öyleyse konuşmuyorum. El hareketlerimden, mimiklerimden, ne olursa olsun bir yere varmayı amaçlayan anlatma çabalarımdan anlayabilirseniz beni, ne mutlu bana! Susmanın daha önemli olduğu bir cennetin ilkel primatıysam, ama kendi zekamın evrimini bugünlerde bertaraf ediyorsam, ellerimdeki can kırıkları yetmeyip ayaklarımın altına da geçiriyorsam (avuçlarımdaki çizgiler, ayak tabanımdaki çiziklerle kardeş böylelikle), çığlıklarımı duymamak inanın huzur verir bana.