...

Aklımı kaybettiğimi sandım bir gece; başşüpheli olarak akıntıda sürüklenen gündelik bilgilerimini derimin altına gizlenmiş ikinci bir deriyi eşeleyerek, sebepleri sonuçlara ulaştırmaması olarak gördüm; ötesine gidemedim hiçbirşeyin. Yuvalarına çekilmeyi arzulayan gözlerim kaskatı kesilmişti ansızın; mumu söndiremedim ve aramanın cazibesine kapıldım usumu...
Sırtımı yaslayabileceğim esnek kavramlar; mercek altına alabileceğim bulgular yoktu elimde, sıfırla mı dost olmalıyım, sayıların karmaşık olanlarıyla mı? Geleceğin seyrine kapılırken geçmiş zamanlarda yandaşım olan önermeler miydi, yoksa sırdaşım olan değerler mi? Yerine koyduğum neydi mantıkla, kurduğum rasyonel köprüleri yok etmek isterken? Hayata mizahi yönler dayatma ve o pencereden bakma eğilimi miydi önem taşıyan, yoksa benim önem kazandırdığım mı? Aykırılıklar içindeki çelişkiler, öznel seçimlerimin tedavizi olmayan vakalarıydı bildiğim, üstelik özenli yapılmış. İradenin otoritesi gasp etmeye kalkarken duygularımın açmazlığını, kontrolsüz bir şüpheci savunur yararsızlığını. İşte o zaman koskoca teorik bir dünya görüşü çıkar karşıma; 'hiçbir şey yoktur' diye. Çınlar kulaklar doludizgin, bir o kadar da üretken mısralarda.
Vardır birşeyler belki boşlukta, boşluk insanların görüş açısında. Geri aldığımda zamanımı edilgen bir işaretin belirginleşmesini isterim onaramadığım düş kırıklıklarımda. Biliyorum zordur; 'yapamıyorum' ile 'yapmaya mecburum' arasındaki ilişki, bağdaştıramam bir türlü. 'Yapmak' başlı başına bir çelişkidir. Ama keyiflidir, biryerlerde bırakmadan çabalamak, ahlaki ilkelerin eleştirisi altında.
Hangi çukura girmeliyim ki, eylemlerimin etrafımı sardığ çembere mi yoksa rahim boşluğuna mı? Elinden şekeri kolayca elınan çocuklar biriktiriyorum kayıplarımda; kandırıyorumi kandırılıyorum.
Biriken düşüncelerim uğuldarken yorsa da arayışlarım; uyumalıyım. Tek soru soran, dalmama engel olan yanıbaşımdaki bitmek üzere olan mum olsun; ağzı sulanarak sönmeye direnip, beni karartan, sadece ama sadece dibini aydınlatabilen mum ışığı...